تاريخ : یکشنبه ٢۱ خرداد ۱۳٩۱ | ٢:٥۳ ‎ق.ظ | نویسنده : آرمان

یه تصویرهایی هست که هر وقت به صفحه ذهنم میان پاکشون میکنم یا

 

بی خیالشون میشم چون جوابی که براشون هست یا خاطره ای که ازشون دارم تلخ

 

وگزندس.......ولی.....همیشه مثل یه نقطه مبهم  یه دلواپسی پس ذهنم

 

 چسبیدن .......مثل یه فنر که منو نگه داشته و به عقب میکشه.

 

برای رفتن برا رهایی باید تکلیفم رو با این دلشوره ها با این مترسکهای ذهنم

 

مشخص کنم.

 

 این شاید اولین گام باشه به سوی آرامش.....



تاريخ : یکشنبه ۱٤ خرداد ۱۳٩۱ | ۱:۱٥ ‎ق.ظ | نویسنده : آرمان

 احساسی که منو به بند بکشه , رابطه ای که توش تحقیر بشم و بهم توهین بشه

 

 برای همیشه ترک می کنم  حتی اگر تاوان نبودنش دردناک باشه.....



تاريخ : چهارشنبه ۱٠ خرداد ۱۳٩۱ | ٢:۱۸ ‎ق.ظ | نویسنده : آرمان

   

                                                                                                              /18/ 

خسته از نقاب 

 دلم برای هستیم , خودم

 خودی که شاید هرگزش ندیده ام.....تنگ است

 سخت ها ....سخت نبود و....دورها......دور

  اگر......چنین نگفته بودنم

 غریبه ایست درون من

 بجای من  حرف میزند     خشم می شود     فکر میکند 

 تو.......تویی که خفته در منی 

 نمی شناسمت

 برو.........



تاريخ : شنبه ٦ خرداد ۱۳٩۱ | ۱٢:٠٩ ‎ب.ظ | نویسنده : آرمان

چکار باید کرد؟

با آرزوهایی که راهی برا رسیدن بهشون نیست ولی باز خودشون رو تو ذهنت تکرار

میکنن....

با آدمهایی که دور برمونن و ما مجبوریم تحملشون کنیم حضورشون رو,پررویی

هاشون رو.....

چکار باید کرد ؟

با دردهایی که هیچ کس خبر نداره با زخمهایی که پیدا نیست و وجودمون رو آزار

میده

چکار باید کرد؟

وقتی که موندنت مساویه با ذره ذره آب شدنت با مرگ آرزوهات و رفتنت یعنی

شکستن قلبی ...؟؟؟؟؟؟؟؟



  • ایران موزه | پاپو مارکت