تاريخ : جمعه ۳ بهمن ۱۳٩۳ | ۱٠:٢٧ ‎ب.ظ | نویسنده : آرمان

چه تلخی بی انتهایی که همه حجم سینه ام رو پر کرده دیگه خسته شدم از بس به خودم امید دادم و نا امید شدم

کاش قلب  و سینه انسان شفاف بود تا بقیه میدیدند پشت این سکوت و چه دریایی 

چقدر ضعیف کم تحمل شدم..................



  • ایران موزه | پاپو مارکت