چه تلخی بی انتهایی که همه حجم سینه ام رو پر کرده دیگه خسته شدم از بس به خودم امید دادم و نا امید شدم

کاش قلب  و سینه انسان شفاف بود تا بقیه میدیدند پشت این سکوت و چه دریایی 

چقدر ضعیف کم تحمل شدم..................

[ ۳ بهمن ۱۳٩۳ ] [ ۱٠:٢٧ ‎ب.ظ ] [ آرمان ] [ نظرات () ]
  • ایران موزه | پاپو مارکت