چه تلخی بی انتهایی که همه حجم سینه ام رو پر کرده دیگه خسته شدم از بس به خودم امید دادم و نا امید شدم

کاش قلب  و سینه انسان شفاف بود تا بقیه میدیدند پشت این سکوت و چه دریایی 

چقدر ضعیف کم تحمل شدم..................

/ 4 نظر / 21 بازدید
همسفر جاده دلتنگی

هیچ چیزی شما را زندانی نمی کند مگر افکارتان هیچ چیزی شما را محدود نمی کند مگر ترستان و هیچ چیزی شما را کنترل نمی کند مگر عقایدتان «ماریان ویلیامسون»

همسفر جاده دلتنگی

فقط کسانی که زیاد گریه کرده اند می توانند ارزش زیبایی زندگی را درک کنند و از ته دل بخندند. گریه کردن آسن است اما خندیدن بسیار سخت، این حقیقت را خیلی زود می فهمی ... «اوریانا فالاچی»